Archive for August, 2009

سخنرانی و گفتگو در شمال کالیفرنیا

August 28, 2009



تفسیر خبر در تلوزیون صدای آمریکا

August 28, 2009

tafsir-khabar copy

Flynt Leverett and his Iranian dream

August 26, 2009

By Hassan Daioleslam

Flynt Leverett served as a National Security Council member in George Bush administration. Regarding Iran, he has had one permanent obsession (or dream): a grand bargain with the Iranian regime. He deeply regrets the missed opportunities by US administration to reach a historic agreement with Tehran; it suffices to be more generous and friendlier to the Iranian leaders.

Two months ago, just after the (mockery) of presidential election in Iran, millions of people poured into the streets braving batons, bullets,  torture and rape. As the daily images of the Iranian uprising arrived in Washington, one thing became certain; that the fractured and fragile Iranian regime can not and will not enter any serious engagement with the West over its nuclear program, let alone any kind of bargain, grand or small.

Hence the reason for leverett’s precipitated intervention to control the damage. He wrote an article titled: “Ahmadinejad won the election, get over it. Apparently, this did not convince too many people. He then appeared on TV to declare that “US media’s Iran coverage is ill informed and biased.

Here is his TV interview.


“I do not believe that the Islamic Republic is in crisis. I also think that Ahmadinejad actually won the election. He has an enormous amount of popular support in the country.

Question: Is the media misinforming the American public? Because if you listen to the main stream media, you think %100 the Ahmadinejad stole the election

Leverett: Certain amount of wishful thinking.”

If the viewers are not convinced by Leverett’s performance, they can see another TV show, aired by the Iranian TV, a four people conference in New York organized by Ahmadinejad’s friends to prove exactly the same thing; that he truly won the election, the US media is biased and the public is misinformed about Iran.

The Iranian uprising and Trita Parsi’s disarray

August 26, 2009

Hassan Daioleslam

The uprising in Iran has taken many by surprise. However, for Trita Parsi, it supersedes surprise and borders on total disarray.  He is the president of NIAC (National Iranian American Council). The governmental press in Tehran labeled NIAC the Iranian lobby in the US.1

To understand Mr. Parsi’s true state of mind, let’s revisit the post election days when millions of Iranians poured to the street braving bullets, batons, torture and rape. With millions shouting anti regime slogans, government’s ruthless repression and a fractured regime, the absolute majority of Iran experts concluded that this time around, the movement is irreversible and the regime’s future is uncertain.  As a result, they concluded that the Iranian regime can not and will not enter any serious engagement with the West over its nuclear program.  But, Trita Parsi, refusing to come in terms with the failure of his decade long pro-Iranian advocacy, found a genuine bizarre explanation. In an interview with Laura Rozen of “Cable” news website he declared2: “A possible motive for the alleged vote fix was to preserve a united hard line regime that could engage with the U.S., without the internal rifts that plagued Iran the last time it had a Reformist president split from the harder-line clerical establishment”.

How could someone possibly present this fractured regime as a united power? Parsi’s outlandish imagination did not stop here. He has also discovered that the uprising is approaching an early demise. In a peculiar article titled: “The end of the beginning” (making a mockery of the commonly used term “the beginning of the end” of mullah’s theocracy) he wrote:3

“Iran’s popular uprising, which began after the June 12 election, may be heading for a premature ending. In many ways, the Ahmadinejad government has succeeded in transforming what was a mass movement into dispersed pockets of unrest. Whatever is now left of this mass movement is now leaderless, unorganized — and under the risk of being hijacked by groups outside Iran in pursuit of their own political agendas.”

Several weeks have passed and the uprising has not died yet.  Moreover, it became clear that the regime is far from the “united power” that Parsi proclaimed. It was time for a 180-degree reversal; this time he discovered the risk of engagement with Iran. In an article titled “The case for a tactical pause with Iran” he explains the reason of his anguish: 4

“No one said diplomacy with Iran would be easy. And now, before it even started, the Iranian election crisis has left Tehran politically paralyzed and Washington without a clear diplomatic path ahead… Opening talks with Iran’s current government at this decisive moment could backfire severely. Indeed, now is the time for a tactical pause with Iran.

Iran currently is not in a position to negotiate. Some in Washington believe that the paralysis in Tehran has weakened Iran and made it more prone to compromise. But rather than delivering more, Iran’s government currently couldn’t deliver anything at all. The infighting has simply incapacitated Iranian decision makers.

The worst scenario is another one: where the parties begin talks according to the set timetable, but fail to reach an agreement due to an inability to deliver. If talks fail, U.S. policymakers will be left with increasingly unpalatable options as a result.”

What a reversal! For more than a decade, Parsi has led a campaign presenting the Iranian regime as the victim of a hostile US policy that refuses to have a civil dialogue with Tehran.  In 2006, he and a group of peace organizations and their affiliates claimed that the US has refused to engage in a dialogue with Iran for the past 26 years.5 According to Parsi, Israel is responsible for US-Iran impasse: “Israel is playing hardball to prevent Washington from cutting a deal with Tehran that could benefit America, but deprive Israel of its military and strategic supremacy.” 6

Now, a baffled Trita Parsi is telling that the US should not to go to the negotiation table because the Iranian regime is unable to deliver and this failure could lead the US to the “wrong” conclusion that engaging Iran is useless.

Could it be that the reason for Mr. Parsi’s peculiar and confused prophecies is the fear that the spirally downward fate of Khamenei’s regime is accelerated? Or probably the US would finally realize that engaging Iran has been merely a mirage, fabricated and made up by the pro-Tehran lobby?


  1. Ghuds Daily, April 21, 2007
  2. Laura Rozen Blog, June 26, 2009
  3. Foreign Policy, June 26, 2009
  4. Foreign Policy, July 39, 2009, Make them wait, Case for a tactical pause
  5. Statement signed by Parsi and several anti-war groups, 3.8.2007
  6. Parsi: “A challenge to Israel’s strategic primacy” at:

یک بیماری مرموز، در باره دستگیری حسن نمازی

August 26, 2009

نوشته حسن داعی

حسن نمازی نفر دوم از چپ و هوشنگ امیر احمدی در بالا سر ایشان. سناتور جان کری در وسط

امروز سه شنبه، حسن نمازی بجرم جعل سند برای دریافت یک وام 74 میلیون دلاری از بانک، دستگیر و روانه زندان شد. فردا قرار است که وکلای وی با پرداخت 20 میلیون دلار وثیقه وی را آزاد کنند. البته ایشان قبلا 74 میلیون دلار را به بانک برگردانده ولی اصل جرم یعنی تقلب بر سر جای خود باقی است. 1

حسن نمازی، همانند یک دسته خاص از ثروتمندان ایرانی مقیم خارج، به بیماری مرموزی دچار گشته است که آنان را یکی پس از دیگری روانه زندان میکند. قبل از آشنائی با دیگر بیماران، بهتر است کمی با خود نمازی آشنا شویم. ایشان که صدها میلیون دلار ثروت دارد، از خانواده نمازی معروف شیراز است و پدر ایشان از افراد نیکوکار شیراز بود که بیمارستان نمازی را بنا کرد.

حسن نمازی به حزب دموکرات آمریکا وابسته است و قرار بود که در دهه نود میلادی، بیل کلینتون ایشان را بعنوان سفیر آمریکا به آرژانتین بفرستد که سنای آمریکا مخالفت کرد. نمازی صدها هزار دلار برای اوباما جمع کرد تا ایشان رئیس جمهور آمریکا شود. قبلا نیز همین کار را برای جان کری کرده بود. اما به فعالیت های “ایرانی” ایشان بپردازیم.

وی در سال 1997 به شورای آمریکائی ایرانی هوشنگ امیر احمدی پیوست و برای مدتی از اعضای هیئت مدیره آن بود. وی پس از چند سال ازآن جدا شد و در سال 2003، با دو نفر دیگر از اعضای مدیریت این شورا بنامهای اکبر قهاری و فرج علائی، یک لابی جدید  به نام “کمیته عمل سیاسی آمریکائیان ایرانی تبار” یا IAPAC براه انداختند. وظیفه اصلی این لابی، پرداخت کمک مالی به کاندیداهای مجلس و سنا و انتخابات محلی بود تا آمریکائیان ایرانی تبار به مراکز قدرت وارد شوند.2

سال گذشته نیز یک لابی برای سازماندهی ایرانیان در آمریکا براه افتاد که نامش PAAIA  است. از سال گذشته، این دو لابی با هم ادغام شده و برای رشد و ارتقای جایگاه ایرانیان در آمریکا شروع بکار کرده اند. لازم به تذکر است که این لابی تنها گروهی است که خود را نماینده بخشی از ایرانیان میداند ولی حتی یک کلمه در باره کشت و کشتار و تجاوز و شکنجه در یکی دو ماهه اخیر در ایران سخنی نگفته است. گویا بهتر است در باره کورش و داریوش سخن بگوئیم و موفقیت ایرانیان را برای آمریکائیان بازگو کنیم.3

از چپ: تریتا پارسی، حسن نمازی، بابک حقوقی

برگردیم به آن بیماری مرموزی که حسن نمازی بآن دچار شده و وی را روانه زندان کرده است. هنگامیکه چند سال پیش تحقیقات خود در باره لابی طرفدار رژیم در آمریکا را شروع کردم، متوجه شدم که بسیاری از افراد سرشناسی که در این حلقه بوده اند، به یک نوع با زندان و دادگستری سر و کار داشته اند. اولین آنها باب نی نماینده معروف کنگره از اوهایو بود که بجرم دریافت رشوه از بسیاری از آدمها، منجمله دو قاچاقچی که برای حکومت ایران کار میکردند، دو سال و نیم به زندان رفت. باب نی کارفرمای تریتا پارسی بود. ایشان نیز مدیر داخلی شورای وابسته به هوشنگ امیر احمدی بود که بعدا حساب خود را جدا کرد ولابی خودش بنام نایاک را براه انداخت.4

یکی از دوستان و همکاران امیر احمدی فردی بود بنام حسین علیخانی که “مرکز گفتگوی جهانی” را در قبرس براه انداخته بود. اتفاقا، حسین علیخانی، میزبان تریتا پارسی و دوستانش در سال 1999 بود تا ضمن شرکت در یک کنفرانس، پروژه خود در باره نحوه راه اندازی یک لابی در آمریکا را توضیح دهند. از قضا، حسین علیخانی نیز بجرم قاچاق تجهیزات نفتی به لیبی، مدتی را در زندان آمریکا گذرانده بود. 5

حال میرسیم به برادران علاقبند که ساکن لندن و تهران بوده و صاحب صد ها میلیون دلار ثروت اند. سال گذشته، دولت آمریکا این برادران و شرکت آنان بنام “بالی” را تحت تحریم قرار داد. گویا اینان، سه هواپیمای را بطور غیر قانونی به ایران فرستاده و در اختیار شرکت ماهان وابسته به باند رفسنجانی قرار داده بودند. وقتی به تحقیق در مورد این داستان پرداختم، جدا از گزارشات متعددی که در ایران در باره زد و بند شان با آخوندها و مافیای اقتصادی ایران بود، متوجه شدم که برادر بزرگتر بنام وحید، مدتی را در زندان آلمان گذرانده است.6

ناگفته نماند که برادران علاقبند بکار فرهنگی نیز مشغولند و برادر بزرگتر، رئیس موسسه فرهنگی معروف بنام  “بیناد ایران” در لندن است.7 اگر خوانندگان بیاد داشته باشند، سال گذشته، فردی بنام فرهاد حکیم زاده، که ایشان نیز از ثروتمندان ایرانی است، بجرم پاره پاره کردن کتابهای عتیقه و نایاب کتابخانه لندن، روانه زندان شد. حکیم زاده، مدیر بنیاد ایران بود.8

فرهاد حکیم زاده، ثروتمند ایرانی که به زندان رفت

برای آنکه رشته داستان را از دست نداده باشیم، یادآوری میکنم که از حسن نمازی شروع کردیم و به وحید علاقبند رسیدیم. این دو، یک وجه مشترک دیگر نیز دارند. هر دوی این افراد عضو هیئت امنای یک موسسه معروف آمریکائی بنام “جامعه آسیائی” یا Asia Society میباشند. این موسسه معتبر، توسط خانواده راکفلر راه اندازی شد و تنها سه ایرانی را در هیئت امنای خود جای داده است. بجز نمازی و علاقبند، نفر سوم هوشنگ انصاری است.9-10

انصاری به بیماری مرموز دو نفر بالا دچار نگشته است اما وزیر اقتصاد و رئیس شرکت نفت در زمان شاه بود و مدتی نیز بعنوان سفیر ایران در آمریکا خدمت کرد. زمان انقلاب لیست عده ای از افراد حکومت سابق منتشر شد که در روزهای آخر حکومت شاه، میلیونها دلار از بانک ها  برداشته و به خارج رفته بودند. نام هوشنگ انصاری در صدر این لیست قرار داشت. انصاری بکار نفت مشغول است و میلیارد ها دلار ثروت دارد. دختر ایشان نینا انصاری است که از اعضای مدیریت لابی حسن نمازی است که در آغاز مقاله بآن اشاره شد.

نمیدانم ریشه اصلی این بیماری مرموز را بخوبی توضیح داده ام یا خیر.

یادداشت ها:

  1. دستگیری حسن نمازی

  2. .