Archive for June, 2009

The Iranian revolt and the role of pro- appeasement lobby in the US

June 22, 2009

Hassan Daioleslam
As the daily images of the Iranian people’s revolt on one hand, and the regime’s brutal repression on the other, are broadcast around the world, the illusion that the elections may bring a powerful Iranian president, capable of responding to Obama’s overture has unquestionably vanished.

Over the past four years, an army of self-proclaimed Iran experts had continuously preached friendship with Tehran’s theocratic rulers.   They have argued that kinder American attitude towards the Ayatollahs would be compensated by in-kind reaction from Tehran. They have insisted that  Ahmadinejad’s presidency in 2004 was  the result of the American harsh policies towards Iran and notably George Bush’s famous “axis of evil” speech. These “experts” have intentionally ignored massive electoral fraud in 2004 that prompted the rival candidate Hashemi Rafsanjani to take his “grief” to god!  They also chose to ignore the fact that Ahmadinejad’s ascendance started as the mayor of Tehran.  In fact, Ahmadinejad’s  “victory” in the city elections in early 2003 was in the midst of  an 18 months secret and cordial dealing between the Bush administration and the Iranian envoys.

Now, in 2009, after a long starch of the American good-will gestures and friendly overtures, the Iranian regime has once again imposed Ahmadinejad on the nation and on the world. It is predictable that the same “Iran experts” would probably blame Obama for not being generous enough towards the Mullahs.

The first casualty of the Iranian uprising is the much expected negotiations between the Obama administration and the Clerical rulers. Gary Sick, a long time advocate of friendship with Tehran has expressed his pessimism in this regard: 1

With regard to the United States and the West, nothing would prevent them in principle from dealing with an illegitimate authoritarian government. But this election is an extraordinary gift to those who have been most skeptical about President Obama’s plan to conduct negotiations with Iran… In their own paranoia and hunger for power, the leaders of Iran have provided an invaluable gift to their worst enemies abroad.”

Interviewed by the Council on Foreign Relations, Sick illustrated his disarray:2

“It’s clear that the task of starting some kind of discussion or negotiations with Iran is going to be infinitely more complicated than it was before. It wasn’t easy from the beginning-and anybody who thought it would be an easy task didn’t understand the problem.  But now after this internal coup and all the coverage it has received, those people in the United States and particularly in Israel who really opposed the idea of having negotiations with Iran-who favored a pressure strategy to build up more sanctions and so on-are now going to use their clout in Congress and elsewhere to slow down or stop the process.”

Suzanne Maloney, an influential Iran expert at Brookings institution illustrated similar pessimism over the prospect of negotiation with Iran:3

“For the Obama administration, the developments of the past week in Iran represent perhaps the worst possible outcome… A win for the reformists would have added real energy to the effort, both within Iran and here at home, in the excitement over shifting ideological tides in Tehran and the inclusion of Iranian leaders who were both capable of and prepared to countenance serious negotiations. A plausible Ahmadinejad victory, while unwelcome, would at least have offered Washington the prospect of dealing with a consolidated conservative government that might have felt confident enough to pursue a historic shift in its relationship with an old adversary.

Instead, Washington now faces a newly fractured Iranian polity… That does not bode well for Iran’s capacity to undertake serious talks and eventually engage in historic concessions on its nuclear program and support for terrorism.”

Damage control

The pro-appeasement advocates are currently hard at work to limit the impact of the Iranian revolt and save their much publicized path of coexistence with the Iranian regime.  They have employed every imaginable argument to prevent Obama from discarding the regime’s mockery of elections. Obama’s refusal to approve the Iranian electoral show would deligitimize Ahmadinejad and Khamenei and rends future negotiations meaningless.

The advocates of friendship with Tehran are also actively present to dissuade Obama from a public support of the Iranian people’s uprisings. This would encourage them, undermine the regime’s legitimacy and would irremediably destroy any potential rapprochement.  These Iran experts have ample arguments in their bag to persuade Obama to leave the Iranian people alone with their predators. For example, Gary Sick refers to the usual argument of “do not support the Iranian people because you give the regime a pretext to suppress them“:2

If I were on the NSC, my first piece of advice would be to do as little as possible. There is a battle going on inside Iran. This is an issue that is going to be fought out by Iranians-there’s nothing to be gained by external forces coming into this or trying to influence the outcome. That would be a terrible mistake, and no matter what was said or done by the administration, it would be interpreted as intervention and would actually undercut severely the position of the reformists as they would be tagged as “tools of the West.” So basically “do nothing for now” is not a bad piece of advice.”

Finally, pro-Tehran advocates try to convince the so-called reform leaders in Iran that for the sake of their own interests, it is better to calm down and prevent a radicalization of crisis. Gary Sick declares:1

“The Iranian opposition, which includes some very powerful individuals and institutions, has an agonizing decision to make. If they are intimidated and silenced by the show of force (as they have been in the past), they will lose all credibility in the future with even their most devoted followers. But if they choose to confront their ruthless colleagues forcefully, not only is it likely to be messy but it could risk running out of control and potentially bring down the entire existing power structure, of which they are participants and beneficiaries.”

Could the pro-Mullah lobbyists in the US survive through the present crisis themselves?

Notes:

  1. Gary Sick http://garysick.tumblr.com/post/123070238/irans-political-coup
  2. CFRinterviewhttp://www.cfr.orgpublication19622troubling_message_from_tehran.html?breadcrumb=%2F

Suzanne Maloney http://www.thedailybeast.com/blogs-and-stories/2009-06-13/an-absurd-outcome/3/

Advertisements

هم گرایی زنان آری، استفاده ابزاری از آرای زنان نه

June 8, 2009

در استانه انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری هستیم و ستادهای انتخاباتی  4 کاندیدای انتصابی رهبر ، آنچنان بازار تبلیغات را گرم کرده اند تا هر چه بیشتر مردم متقاعد شوند که  روانه صندوق های رای گردند . حضور گسترده زنان در  ستادهای انتخاباتی بسیار چشمگیر است و نشان دهنده این حقیقت  است که رژیم، دیگر بار تلاش میکند که با استفاده ابزاری از زنان و مطالبات آنان ، نتایج انتخابات را آنطور که می خواهد به پایان ببرد. اگر به تاریخچه انتحابات پیشین نگاهی بیاندازیم  می بینیم که این اولین باری نیست که این چنین از زنان و مطالبات آنان استفاده ابزاری میشود. از انتخابات دوره هفتم  تا کنون، مطالبات زنان در شعارهای انتخاباتی ستادهای مختلف گنجانده شده اند. اعتبار این گنجانده شدن مطالبات را، بایست به پویایی و اعتلای جنبش زنان داد  که در این سالها توانست مطالبات زنان را در بطن جامعه به جریان بیناندازد تا کاندیدهای انتخاباتی با وجود عجزشان در تحقق مطالبات، آنان را در شعار هایشان بیاورند. در دوره دهم ، خواسته ها و مطالبات نه فقط در شعارها بلکه در برنامه های دو کاندید ای( موسوس و کهروبی)  ریاست جمهوری آمده است، که این خود، باز نتیجه جنبش پیشرو زنان است که در طی دوره 4 ساله ریاست جمهوری احمدی نژاد به بالاترین نقطه اوج از فعالیتهایش رسید.

در عرصه طر ح های تبعیض آمیز و فضای اختناقی که  دولت احمدی نژاد برای زنان بو جود آورد کمپین یک میلیون امضا  متولد شد.  فعالان .و کنشگران زنان در این دوران بسیار هزینه دادند و دستگیری،  بی حرمتی، ضرب و شتم  و زندان را متحمل شدند،  و آبدیده تر با پشت کار و استقامت هر چه تمامتر ” کمپین” این  نیک نوزاد  جنبش زنان را تغذیه کردند و آن را پروراندند. کمپین یک میلیون امضا را  می توان نقطه  عطفی در جنبش زنان خواند  زیرا  که کمپین برای اولین بار  جنبش زنان  را از محدوده خاص روشنفکری به عرصه عمومی جامعه  راند و  تلاشی را در بوجود آوردن پیوند بین بخش روشنفکری و  توده زنان آغاز کرد.  در این نقطه ی زمانی بود که فعالان و کنشگران جنبش زنان به این اصل مهم رسیدند که، پیوند با عموم زنان جامعه است که جنبش زنان را بقدرتی خواهد رساند  که در توازن قدرت با حاکمیت قرارگیرند، و بتوانند قوانین تبعیض آمیز و ضد زن جامعه را قابل تغیر گردانند. نشانه ها از خواسته ها و مطالبات زنان در برنامه های دو کاندید ریاست جمهوری دقیقا براساس فعالیت های کمپین است  که در بطن جامعه آن اندازه جا پیدا کرد که این کاندیدا ها برای نشان دادن در باغ سبز  و جلب نظر زنان هر چند مختصر، بخشی را در برنامه خود گنجانده اند. این کاندیدا ها خود نیز  آگاهند که براساس قانون اساسی ایران که تحت قانون شریعه اسلامی ا ست، رفع  تبعیض ها  ی جنسیتی  امکان پذیر نیست.

در تاریخ هشتم اردیبهشت‌ماه  بیانیه‌ای تحت عنوان «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» بوسیله  بخشی از فعالان جنبش زنان که در عرصه‌های گوناگون صنفی و اجتماعی فعالیت دارند  منتشر شد که ائتلاف ۳۷ گروه و حدود  ۷۰۰ فعال اجتماعی را اعلام کرد.

در این بیانیه آمده است:” ما، گروهی از زنان و مردان ایرانی هستیم  و امروز مصمم شده ایم به منظور ارائه بخشی از مطالبات زنان سرزمین مان، با بهره گیری از فضای انتخاباتی، گردهم بیاییم”

.” هدف ما طرح درخواست های بخشی از زنان کشورمان با کاندیداهای ریاست جمهوری .

است که چنانچه از سوی رئیس جمهوری آینده پیگیری شود می تواند به تدریج به تغییر وضعیت نابسامان زنان کمک کند”

سپس در خواست ها بدین ترتیب عنوان میشود:

رفع هرگونه تبعیض علیه زنان ” 1.پیگیری مجدانه پیوستن ایران به “کنوانسیون

2. تلاش در جهت رفع قوانین تبعیض آمیز علیه زنان و به ویژه بازنگری در اصل 19، 20، 21 و 115 قانون اساسی، به منظور گنجاندن اصل برابری جنسیتی بدون قید و شرط.

شکل گیری همگرایی و ائتلاف حرکت بسیار خجسته ای است. اینکه شبکه ها و نهاد های زنان علیرغم تمامی اختلاف ها و انتقادها ازهم بتوانند حول محور مشترکی برای قدرت بیشتر دور هم جمع شوند و از توان خود بیشتر بهره گیرند ،نشانه نزدیک شدن به مرحله بلوغی برای جنبش زنان است. نفس حرکت پیشرو است و جنبش زنان را می تواند به بجلو ببرد اگر محور هم گرایی بدرستی انتخاب گردد.

در «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» استفاده از  فضای انتخاباتی برای طرح مطالبات زنان به کاندیدا های ریاست جمهوری پیشنهاد میشود، که، نگاهی به بالا دارد و.بسیار مبهم و نا روشن است که چرا بعد از تجربه هشت سال دولت اصلاحات،  هنوز این حرکت نگاه به بالا دارد و انتظار دارد که معجزه شود!

همان طور که در بالا اشاره شد ” کمپین یک میلیون  امضا” با مبارزات زنان جان گرفت تاتوده زنان جامعه نیروی عظیمی را برای تغییر  قوانین تبعیض آمیز  بوجود بیاورند. آیا این گامی به پس نیست که دوباره امید به دولتمندان ببندیم؟

آیا اگر این همگرایی برای استفاده از فضای انتخابات حول همان محور کمپین جلو می رفت تا زنان بیشتری را آگاه نماید  و پیوند خود را با حامعه عمومی  گسترده تر  و محکم تر نماید بازده بهتری برای جنبش زنان نمیداشت؟

دو  تن از کاندید های  ریاست جمهوری، قبل از اعلام طرح همگرایی، در برنامه  اعلام شده خود  بطور مختصر و  کلی گویی و با شرط و شروط به بخشی از  مطالبات زنان اشاره کرده اند. این  برنامه ها  با وجود تلاش فعالین و کنش گران هم گرایی در ارائه مطالبات زنان در 2 ماهه اخیر همچنان بدون تغییر مانده و چیزی به آن اضافه نشده است . تا چه حد  فعالیتهای کنشگران  همگرایی به  ازدیاد آرای این  دو  کاندید کمک خواهند رساند سوال دیگری است که جای بررسی دارد!

آقای خاتمی با استفاده ابزاری از آرای زنان  در دو دوره متوالی  به قدرت رسید و پس از بقدرت رسیدن نشان داد که نه می خواهد و نه می تواند تبعیض جنسیتی را  از  قوانین ایران حذف کند.

زنان آزاده و مبارز ایران ، آقایان  کهروبی و موسوی نیز فقط به آرای شما برای بقدرت رسیدن احتیاج دارند و تا بر خر مراد  سوار شوند  و همان کنند که آقای خاتمی کرد.

ارزش آرای خود را بدانید ونگذارید که از شما استفاده ابزاری کنند.

دکتر شهلا عبقری

14 خرداد1388

رژیم اسلامی و “انتخابات” رنگارنگ

June 8, 2009

مردمان ايران در آستانه انتخابات( انتصابات) دوره دهم انتخابات رياست جمهوری تماشاگر شگردهای مختلف جناح های مختلف حاکمیت  هستند که چگونه با استفاده از بازی های سیاسی  رنگارنگ سعی به جمع کردن آرای آنان به نفع خود دارند .

تجاربی که مردمان ایران در طی سه دهه گذشته  با رژیم اسلامی داشته اند در بر دارنده این حقیقت است  که رژیم  هیچگاه نخواسته به آراء و خواسته های  مردم ایران بها دهد و از انتخابات فقط  بعنوان وسیله ای برای  به میدان کشیدن مردم استفاده میکند.

در هر اتنخابانی سعی میشود که با استفاده از شگردهایی انتخاباتی  گوناگون  توجه قشرهای مختلف جامعه  جلب شود و در باغ سبز به آنان نشان داده شود، تا تجر به های تلخ گذشته مانع از حضور مردم در انتخابات نگردد و رژیم بتواند حد اکثر آرا ی مورد نظر را به دست آورد. چه قدر حو ب است که مردم به این دام نیافتند واز حافظه تاریخی خود استفاده کنند و چیزی را که بار ها تجربه کرده اند دوباره نیآزمایند.

انتخابات ویژه کشورهای دموکراتیک و سیستم های دموکراتیک است. در کشوری که بر اساس قوانین الهی اداره میشود ودر قانون اساسی آن به وضوح کلیه امور مملکت ثحت اختیار مطلق ولایت فقیه است ،انتخابات  بی معنی است و نمی تواند غیر از جنبه  نمایشی آن مفهوم دیگری داشته باشد . ممکن است این سوال برای ما  پیش بیاید که چرا حکومت با صرف بیلیون ها دلار انتخابات را برگزار میکند . جواب روشن است . در شرایط جهانی امروز

که همه جا صحبت از دموکراسی و حکومت مردم سالار است ، حکو مت های استبدادی خطر را احساس کرده اند و سعی بر آن دارند که نشان دهند که برای آرای مردم اهمیت قائلند و به اصطلاح حکومتی” مردم سالار” اند.

می بینم که رهبر مذهبی ایران آقای خامنه ای با استفاده از کلیه وسایل ارتباطات جمعی بطور دائم  از حضورملت در صحنه صحبت میکند و مردم را ملزم در شرکت در انتخابات  می کند.

رژیم ایران با اجرای انتخابات  هر چهار سال فرصتی برای خود میسازد تا به مردمان جهان نشان دهد که دارای حکومتی” مردم سالار ” است و با آرای مردم برای خود حیثیت و آبرو کسب میکند. رژیم. از روشهای گوناگون اعم  از سنتی ومدرن  استفاده میکند و هیچ ابایی از دروغگویی ، صحنه سازی ، تقلب و…ندارد تا مردم را بصورت امت حاضر در صحنه به جهانیان بنمایاند.

اگر قدری با دقت به فعالیتهای انتخاباتی  در این دوره توجه کنیم می بنیم که در بسیاری موارد، کاندیدهای انتصابی رژیم سعی بر این دارند که با استفاده و کپی کردن شعارهای انتخاباتی  و روش های مدرن کشورهای دموکراتیک  ادای انتخاباتی دموکراتیک را در بیاورند. بطور مثال از  شعار های  ” ما می توانیم”  و ” تغییر” که شعار های انتخاباتی اوباما بود  استفاده میشود. .در ستاد های انتخاباتی از سربند، کلاه ، بلوز های مارکدار، پرچم  و … به طوری استفاده میشود که کپیه برداری کامل  از ستادهای انتخاباتی کشورهای غربی و دموکراتیک است.

استفاده از مو سیقی برای جلب توجه نسل جوان و رساندن  پیام شرکت در انتخابات  از طریق موسیقی پاپ که مورد علاقه جوانان و نوجوانان است  شگرد دیگری است که در انتخابات این دوره مورد استفاده گرفته است. موسیقیدانان موسیقی رپ که بنام موسیقی زیر زمینی جوانان شناخته شده  در این دوره انتخابات بسیار فعال شده اند و  ترانه های رپ زیادی برای حمایت از میرحسین موسوی  بیرون داده اند. ترانه های ” همه با هم رای میدهیم به آزادی ، به تحول،به یک تحول سبز “، “مرد سبز” ، “موج مثبت” و …از این جمله است . این حرکت  نو جوانان به احتمال زیاد  از طرف ستاد انتخاباتی میر حسین موسوی برنامه ریزی شده  تا  به زبان مو سیقی  به نو جوانان نزدیک شوند و آرای آنانی که به تازگی  به سن رای دادن رسیده اند را جلب کنند. آقای شاهین نجفی (  خواننده و  اهنگساز موسیقی رپ مقیم آلمان ) در مصاحبه ای با ر ادیو فردا( خرداد 1388) اظهار میدارد که” کل موسیقی رپ در ایران  از کمبود دانش و فرهنگ  سیاسی رنج میبرد . این جوانان قدرت تحلیل نسیت به مسایل سیاسی را ندارند  و بسیار تابع احساسات هستند.  این ترانه ها  بازتاب احساسات  آنان است که می تواند خود جوش باشد و یا از طرف ستاد موسوی رهبری گردد.نفع فردی و یا گروهی هم میتواند بسیار سهم داشته باشد. “

یی مورد نیست که تصور شود ستادی  انتخاباتی با  استفاده از احساسات پر شور نوجوانانی که تازه پا به عرصه جوانی گداشته اند مقاصد خود را دنبال کند. اگر به دقت به اشعارترانه های رپ  توجه شود دیده میشود که در لابلای اشعارهمان پایبندی به قوانین الهی خفته است . دقت کنید به این ترانه رپ که در لابلای گفته ها این کلام تکرار میشود ” با هم رای میدهیم به آزادی ، به تحول،به یک تحول سبز”  آیا جوانان به همان تحول سبزی رای میدهند که مقصود آقای موسوی است؟ برای جوانان” تحول سبز” به معنای  سبزی است که نشانه از سر سبزی طبیعت، حمایت از محیط  زیست  و سبز و شاداب نگهداستن جوانان  دارد. اما آقای میر حسینی مفصودش از “تحول سبز” برگشت 1400 ساله به زمان امام حسین است . و سبز نشان پرچم امام حسین است که ایشان در حال حاضر بدست گرفته اند . یعنی تلاش جناب رئیس جمهور، آقای موسوی درآینده نزدیک براین خواهد  بود که جوانان ما و جامعه ما را هم طراز با جامعه 1400 سال پس ببرد .آیا این را جوانان ما می خواهند؟

شاید این نو جوانان ما در دوران هشت سال ریاست جمهوری آقای خاتمی کودک بودند و ندیدند که چگونه ایشان  بر آرای 20 میلیونی مردم سوار شدند تا به قدرت برسند ، وو قتی به قدرت رسیدند  تمام قول هایی را که داده بودند فراموش کردند و تدارکچی از آب در آمدند.  آقای خاتمی که سابقه ای  پاک تر از جناب موسوی که در زمان نخست وزیری شان فرزندان شجاع و پاک ایران زمین ایران  به گور های دسته جمعی حواله شدند داشتند ، نتوانست تلنگری به سیستم  حاکم برایران بزند  زیرا که خود نیز برای حفاظت همین سیستم  آمده بود.

در این شرایط حساس وظیفه ما مادران و پدران است که اگر خود دراین تسلسل  انتخاب بد و بد تر نیفتاده ایم به جوانان ما هشدار دهیم که بیشتر دقت کنند، تاریخ عمل کرد هشت ساله دولت خاتمی را مطالعه کنند ودریابند که خاتمی  نه تنها نتوانست کاری برای مردم بکند بلکه همان او بود که در مورد تظاهرات  18 تیر دانشجویان از آنان به عنوان اوباش نام برد .همان او بود که بدون پی گیری مستمر  قتل های زنجیری، اجازه  داد تا  قاتلان بهترین و  فرهیخته ترین  فرزندان آزاده این آب و خاک هنوز در بین مردمان ایران باشند   تا دیگر بار اگر فرصتی بدستشان افتاد باز دست به کا ر شوند.

با شنا خت دقیق آنچه که بر سرایرانیان در تحکیم  حکومت  زور و استبداد  در دوران خاتمی آمد ، داشتن انتظار از موسوی .یا کهروبی برای تغیر بسوی جامعه ای  باز ودموکرات خواب و خیالی بیش نیست.

هشدار به تمام اقشار مختلف جامعه، زنان، جوانان، دانشجویان، معلمان کارگران و …که آزموده را دوباره نیازمایند و ارزش آرای خود را بدانند و با مطالعه و تحلیلی جامع از شرایط موجود از آرای خود استفاده کنند.

تحلیل کناره گیری خاتمی از کاندیداتوری انتخابات  و یکباره به میان آمدن آقای موسوی که مورد محبت رهبر نیز هست کار مشکلی نیست. به آسانی با قدری دقت می توان به دلیل ورود ناگهانی آقای موسوی به صحنه انتخابات پی برد.  آیا فراموش کرده ایم  که در انتخابات قبلی باشهادت آقای کهروبی ،اعوام و انصار رهبر زحمت تقلب  را به جان خریدند و با ریختن آرای تقلبی  در صندوق ها احمدی نژاد را برنده انتخابات کردند تا  منتخب رهبر زمام دار مملکت گردد. در این انتخابات هم نام  شخص منتخب رهبراز صندوق  بیرون خواهد آمد تا رهبر آسوده بخوابد و منتخب رهبر بیدار باشد و هشیار برای حکومت و عدل اسلامی

برای بیرون آوردن نام منتخب رهبر از صندق آرا  مشاوران رهبرسعی کردند که  بسیار با برنامه ترار انتخابات قبلی عمل کنند تا شاید دیگر احتیاجی به ریختن آرای تقلبی به صندوق ها نباشد. چرا که تقلب در انتخابات قبلی  برملا شد و باعث سر افکنندگی جهانی رژیم اسلامی شد. طرحی را که مشاوران به مرحله عمل در آوردند این بود  که از آقای خاتمی خواسته شود که نا خواسته از کاندیداتوری کنار بکشد و بلا فاصله از آقای موسوی خواسته شد که کاندید شود. آقای موسوی بعنوان اصلاح طلب اصولگرا وارد صحنه شد . به این معنی که ایشان اصلاح طلبی هستند که میخواهند اصول ها را حقظ کنند که  اگر بخواهند اصول را خفظ کنند اصلاح طلب نیستند واگر بدنبال اصلاح باشند نمی توانند اصولگرا باشند  می بینیم که واژه اصلاح طلب اصولگرا فقط برای گمراه کردن مردم بوجود آمده تا تغیر در صف آرایی آرا بوجود بیاورد. مشاوران رهبر به آقای موسوی  توصیه کردند که خود را اصلاح طلب اصول گرا بنا مد تا هم بتواند مقداری از آرای محسن رضایی  وهم آرای کهروبی را کسب کند و .به این ترتیب آرا طوری تقسیم میشود که تعداد کل آرا برای هر کاندید پایین تر رود و احمدی نژاد و موسو ی در رده بالای آرا قرار گیرند ویکی از ایندو برنده انتخابات شوند. برای رهبر هم فرقی ندارد که کدام از ایندو رییس جمهور شوند ، هردو صد در صد تحت اوامررهبر هستند.

اما انتخاب کهروبی ممکن است  مشکلاتی هرچند کوچک برای رهبر ایجاد کند وشاید در مواردی رهبر مجبور شود  با استفاده از قدرت و اختیاراتش اورا کنترل کند که این آرامش رهبر را بر هم خواهد زد.

طبق نظر سنجی امروز آرای  آقای موسوی در رتبه اول قرار دارد . تبریک به مشاوران رهبر که برنامه ریزی آنان بخوبی دارد پیش میرود. بدا به حال ملت ایران که در دامی که برایشان تهیه دیده اند بیافتند و در انتصابی شرکت کنند که نتیجه آن از الان مشخص است. هر کدام از ما بعنوان شهروند حداقل کاری که میتوانیم انجام دهیم این است که از بالا بردن کل  آرا و آرای برنده بکاهیم تا  در مشروعیت رژِیمی آزادی کش که در شکنجه و اعدام و بریدن دست و پا و… آماری  بالادارد  سهیم نگردیم. خودمان را گول نزنیم که انتخاب بد از بد تر ما را درمسیر رهایی از این رژیم قرار می دهد.

برای رهایی و رسیدن به حکومتی سکولار که با قوانین زمینی اداره میشوند از  پاره کردن همین زنجیر تسلسل و

انتخاب بد از بد تر باید شروع کرد .تا زمانی که کلیه احاد ملت ایران به این حقیقت دست نیابند که انتخاب بد از بد تر مارا در راه دستیابی به یک حکومت دموکراتیک سکولار کمک نخواهد کرد همین تسلسل همچنان ادامه خواهد داشت.

.به امید اینکه مردمان ما به ارزش ارای خود واقف باشند و برای انتخاب بد از بدتر پای صندوق رای نروند.

دکتر شهلا عبقزی

نمایش انتخاباتی جمهوری اسلامی را تحریم می کنیم

June 8, 2009

در روز 12 ژوئن( 22 خرداد 1388) 2009  رژیم جمهوری اسلامی نمایش انتخابات ریاست جمهوری را برگزار خواهد کرد.

در یک نظام مردم سالار و آزاد،  انتخابات دارای شاخص های زیر است:

1. برای احراز مقام های اصلی قدرت سیاسی، میان احزاب گوناگون مبارزه ای مبتنی بر برنامه های حزبی ارائه شده انجام می گیرد و رای مردم برنده یا برندگان را مشخص می کند.

2. انتحابات رقابتی است و هیچ محدودیتی برای شرکت در آن برای هیچ کس بجز محکومین جنایی وجود ندارد.

3. انتخابات براساس حقوق بشر است و شهروندان آزادند که رای بدهند یا ندهند، در سیاست شرکت داشته باشند یا نداشته باشند و بهر نحو که مایل باشند به ایجاد تشکلات خود بپردازند، و هیچ فردی را نمی توان بدلایل اعتقادی-مذهبی، نژادی و غیره از انتخاب کردن و انتخاب شدن محروم داشت.

4. وجود قوه قضائیه مستقل برای حفاظت حقوق بشری شهروندان. باید اعمال  سیاستمداران و مقامات دولتی بوسیله حاکمیت قانون محدود گردد. به نحوی که هیچ حزب و یا گروه منتخب و هیچ اتحادی نتواند برضد شهروند و یا گروهی از شهروندان عملی انجام دهد.

5. شهروندان جامعه از ترورهای سیاسی و زندانی شدن بی دلیل محافظت گردند

6. وجود مطبوعات آزاد.  دسترسی مردم به کلیه وسایل ارتباطات جمعی برای بیان نارضایتی هایشان نسبت به خط مش ها و سیاست ها ی دولت و مقام های سیاسی و  برقراری ارتباط بین شهروندان.

هیچ کدام از شرایط بالا که لازمه یک انتخابات آزاد و دموکراتیک است در ایران تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی وجود نداشته و ندارد.

برطبق ماده 57 قانون اساسی رژیم اسلامی ایران ولی فقیه دارای اختیار مطلق بر قوه مقننه ، قوه مجریه و قوه قضائیه است و بر اساس همین ماده ولی فقیه در تمام امور مملکت وبخش های مختلف زندگی احاد کشور کنترل دارد.

در 12 ژوئن 2009 ( 22 خردادسال 1388 )عوامل رژیم حاکم بر  ایران در 35 شهر بزرگ  امریکا که در آنها تعداد بیشتری از ایرانیان سکونت دارند، ریاکارانه صندوق رای گیری خواهند گذاشت.

ما از همه ایرانیان مقیم آمریکا می خواهیم که از طرق قانونی به گذاشتن صندوقهای رای در شهرهای محل سکونتشان اعتراض کنند.

کمیته امریکاییان- ایرانیان پیشرو کلیه ایرانیان ساکن آمریکا می خواهد که این نمایش رژیم را تحریم کرده و در محیط زندگی و کار خود بازی انتخاباتی رژیم را نزد افکار عمومی افشا کنند.

کمیته امریکاییان- ایرانیان پیشرو

2 ژوئن 2009

Be the Voice of Political Prisoners in Iran on the Election Day

June 8, 2009

On June 12, 2009, the Islamic regime in Iran will conduct its mockery of Presidential election to legitimize its existence.

This election lacks all aspects of a democratic exercise and moreover, the electoral system has been rendered insignificant by the doctrine of velayet-e faqih (i.e. guardianship by Mullah).

According to the article 57 of the Islamic regime’s Constitution, the Supreme Leader has the absolute authority over all branches of the government and has tried to dominate every sphere of life of each individual in the country.

Now four men who have held high position within the system and shown their allegiance to the Leader, are selected and approved as candidates and people are asked to choose one!

…..All the four selected candidates have been directly involved in three decades of repressing the Iranian people.

On June 12th, the Iranian regime’s supporters and lobbyists in 35 major cities in the United States will organize the so-called electoral ballot. According to the International Geneva Convention, since there is no diplomatic relation between the US and Iran, the regime elements can not travel beyond 25 miles radius of  the Washington, DC and New York City, but regime uses its agents to achieve this.

The Progressive American Iranian Committee (PAIC) calls upon all Iranian Americans and the freedom loving people, to be the voice of the Iranian people living under religious dictatorship on June 12th, and say “Freedom and Liberty” yes, “Theocracy” no, “Real Election” yes, “Sham Election” no.

PAIC

June 1, 2009

Donation

June 1, 2009

donation

PAIC is a non-profit organization and tax-exempt. All donations are tax-deductible.

A comment on a comment

June 1, 2009

All I see from PAIC is trashing NIAC!

Just tell us what PAIC has accomplished! Tell us that you don’t support bombing Iran and Iranians and that you do what humanly possible to stop it. Go ahead and lobby against these nonsense brainwashing!

Arash

Response:

Unlike you, what I see from PAIC is exposing the trash that NIAC has been feeding American Congress and few anti-Iranian and some useful idiot traitors. What you don’t see from PAIC and its operators is to hide their names and email addresses whereas NIAC supporters often hide their names. What you don’t see from PAIC is to avoid participating in a debate, whereas Mr. Parsi failed to show up for the debate.

Of course, it is your right to remain anonymous, but that is only as long as you’re writing against another anonymous individual such as myself but not when you opt to trash others who are known to the public.

I don’t know why your actions remind me of those Iranians who attended the dinner party of Ahmadinejad last time he came to U.S. Those Iranian guests of Ahmadinejad also opted to hide their names from public and were not brave enough to introduce themselves. Recently, Iranian traitors who also traveled from outside to Iran for a conference to legitimize the terrorist regime, also hid their names.

What you don’t see PAIC doing is not to ignore human rights violations in Iran, whereas NIAC and AIC do. What you don’t see PAIC doing is to call Hezbollah and Hamas as non-terrorist groups, whereas Hooshang Amirahmadi of AIC has. What you have not seen PAIC doing is to be supported by multi-national corporation and the principal powers of Imperialism, whereas AIC has been supported by oil companies of all kinds.

Not once have I seen PAIC advocating BOMBING Iran. But for the past 30 years, the terrorist mullahs have BOMBed all that is Iranian and you scare us of future BOMBing?! If there is any enemy of Iran the true Iranians should be fearing, is the anti-Iranian and occupying mullahs regime currently in Iran.

With respect,
Morteza